Voor geluk naar de kerk.....?

Voor geluk naar de kerk of..... in verwarring raken?

Paul Witteman heeft op dit moment een serie lopen, waarin hij op zoek is naar geluk, via allerlei methoden, manieren die worden aangeboden.
Ik was vooral geïnteresseerd in de uitzending, waarin hij het gelukkig zijn/worden toetst in een vol evangelische kerk.
Te gast was Kees Kraayenoord, voorganger van deze kerk in Veenendaal.

Tijdens deze uitzending, zijn ze samen in gesprek en zien we af en toe beelden van de dienst, waarin Paul Witteman meedoet met de viering, meezingt, luistert en zelfs meehelpt met een vrijwilligersgroepje, een tuin verzorgen. Een aandoenlijk gebeuren. Ook werd er een volwassenendoop getoond.

Er is een panel aanwezig, dat met hulp van statistieken kan aantonen, dat gelovigen inderdaad gelukkiger kunnen zijn, dan niet-gelovigen. Dit onderzoek is gedaan door iemand van de Vrije Universiteit Amsterdam. Een universiteit vanuit christelijke inslag, dus dit past mooi in elkaar.
Na het zien van een Atheïstische "kerkdienst", meende deze zelfde persoon van de VU, dat deze "kerk" geen lang leven beschoren is, vanwege het ontbreken van troost.

Ik wilde deze uitzending zien, omdat ik zelf met dit type vol evangelische kerk te maken heb gehad, er met hart en ziel aan mee heb gedaan, totdat......

En daar zit hem nu juist de kneep, naar mijn idee. Paul Witteman stelde NIET de vragen, die voor mij juist de reden waren om helemaal afscheid te nemen van deze kerk en alle kerken, van iedere vorm van geïnstitutionaliseerd geloof.
Want, wie is deze voorganger, welke opleiding heeft hij?
Hoe komt hij aan geld? Hoe wordt deze kerk gefinancierd?
Homoseksuelen, net als ieder mens, zijn welkom, ja....maar.....

Dit zijn een paar aspecten, die door Paul Witteman even aan de orde zijn gesteld, maar zo oppervlakkig, dat niemand zich daar een buil aan hoefde te vallen. Ik had echter graag gezien, dat hij door was gaan met vragen stellen, zoals het financieren van het geheel. Alles heeft met geld te maken, dus ook het onderhouden van zo'n kerk. Geen woord er over.
De kerk waar ik deel van heb uitgemaakt, nam de bijbel van kaft tot kaft voor waar. Overigens door deze kerk uit Veenendaal evenzo. Bij al deze evangelische fundamentalistische kerken is dat hun dogma.
Zij halen uit die bijbel, dat God vraagt om tienden te betalen, iedere maand opnieuw. Als je de tienden betaalt, zal God je welgevallig zijn. Betaal je die tienden niet, of je betaalt minder, dan ben je niet volledig een dienstknecht van God en zul je door de aardse heren van deze kerk, minder in aanzien staan, krijg je niet of een taak, die een beetje onderaan de ladder bungelt. Je begaat, zonder dat dit openlijk wordt gezegd, een zonde, wanneer je je niet aan die wet van de tienden houdt.
Dat deze regeling van de tienden in een heel andere tijd, in de bijbel zich afspeelde dan nu, doet niet ter zake, want het staat in de bijbel en dan is het zo.

Dan homoseksuelen. Ja, die zijn welkom, maar..... ik weet van deze type kerken, dat zo'n persoon welkom is, maar voor God is homoseksualiteit een gruwel, dus moet dit bestreden worden. Ofwel, er wordt via gesprekken, gebed, deze persoon uitgelegd, dat God niet wil, dat je homo of lesbisch bent, en zal er alles aan gedaan worden om die persoon in het gareel te krijgen. Welkom, maar onder voorwaarden.

Overigens, deze kerken leven uitsluitend onder een vlag van: "Wij prediken God, ofwel liefde", maar ze zeggen er niet bij, dat God daar voorwaarden aanstelt, of ik kan beter zeggen, onder het mom van "God stelt voorwaarden uit liefde voor zijn schepselen", stellen de AARDSE HEREN hun voorwaarden, hun eisen, en kunnen schuldgevoelens creëren.

Dan heb ik het nog niet over de sfeer in deze kerken.
Tijdens het gesprek tussen Paul Witteman en deze voorganger, kwam het begrip "emotie" heel vaak naar voren. Met mensen, met elkaar omgaan is emotie. Tijdens de diensten kunnen en komen er vaak emoties naar boven: huilen, "aangeraakt worden door de Heer", verdriet, of spijt, of zondebesef, of.......
Ik wil daar niet lichtzinnig over doen, maar ik kan het niet anders zien, dat in een groep, onder leiding van een charismatische voorganger en mét muziek, het heel gemakkelijk is, emoties los te maken. Emoties, die misschien niet eens bij je horen, of zaken die je al verwerkt hebt, of je schuldig voelen, terwijl er van schuld helemaal geen sprake hoeft te zijn. Er ontstaat een sfeer, waarin het gevaar aanwezig is, DAT JE JEZELF KWIJT RAAKT!

De diensten duren meestal een aantal uren, zodat je héééérlijk in de hele sfeervolle setting wordt meegevoerd! Je bent niet helder meer, uitsluitend de woorden en muziek, contacten, de warmte blijft in en aan je hangen.
Zolang het je goed doet.....
Maar zodra je beseft, dat je eigenheid, je individu ondergeschikt wordt gemaakt aan zo'n gemeenschap, dan is het tijd om jezelf vragen te stellen.
Ook het aspect van pastorale begeleiding kwam niet aan de orde. Daar heb ik zelf ervaringen mee opgedaan. Als gevolg van de godsdienstvrijheid worden er aan misstanden geen halt toegeroepen!

Ik heb me, toen ik langzamerhand sterker werd en vragen ging stellen, begrepen, dat met name dit type kerken die zo door emoties gedreven worden en door winstbejag, moeten worden aangepakt, maar artikel 1 van de grondwet laat dit niet toe.

Wat mijzelf betreft, was het ook al niet eenvoudig, want de kerk zit nog heel lang in je gedachten patroon.
Ik wil er mee zeggen, dat deze kerken.....VERSLAVEND WERKEN!!!

Er is vrijheid van godsdienst, tja.....
In mijn boek maak ik er melding van, dat deze wet herzien zou moeten worden!
Maar daar hoor je niemand over, óók niet Paul Witteman, of een vertegenwoordiger van de VU.

En dan de laatste vraag: Is het zoeken en streven naar geluk niet een absurde doelstelling?

Leefse!

Aaltje.

Op weg, naar een nieuw begin......!

Enige tijd geleden ben ik op wordpress een blog gestart, als experiment rondom mijn boek.
Vandaag heb ik een artikel geschreven, die ik ook hier plaatst:
"Op weg".

De laatste dag en dit jaar zit er op! Afronden en verder gaan, althans zo ervaar ik dit symbolisch gezien nu. Ik bereid  me al weer voor op het nogmaals terugkeren naar Nederland. Niet omdat ik hier al weer ben uitgekeken, maar omdat ik eindelijk weet hoe nu verder.

Het laatste bezoek aan Nederland bestond voornamelijk uit het onderzoeken welke mogelijkheden er voor me zijn, om "resten" van schadelijke invloeden te verwerken. Met een lijstje van mensen, ideeën, voorstellen, te voren goed voorbereid, ging ik op stap.  Intensieve Emdr behandelingen? Daar zaten voor mij haken en ogen aan. Doordat ik in het Zweedse ziektekostensysteem zit, is het bezwaarlijker in Nederland een traject te volgen. Ik ken er geen huisarts meer en daar zou ik van afhankelijk zijn om een verwijzing te krijgen. Overal is een mouw aan te passen, maar het is niet mijn mouw. Daarbij, een paar jaar geleden had ik al vele Emdr sessies gevolgd, die mij blijvend goed hebben gedaan. Zo waren er meer adressen op m'n lijstje, die ik gaandeweg doorstreepte.

Wat ik echter op een gegeven moment ontdekte, was, dat ik er genoeg van begon te krijgen om te praten over mijn leven en wat zich daarin had voorgedaan, mijn ouders, de sekten, het misbruik. Het begon me tegen te staan. Waar was ik dan mee bezig? Aan mensen uitleggen, wat het is om in verkeerde handen te vallen, dat ik verslaafd was geweest aan een vertegenwoordiger van geloof, verslaafd was aan geloofsdenkbeelden. Jaren waarin ik niet meer mijzelf was, gemanipuleerd ben, met me heb laten doen!

Dan kom ik nog niet eens toe aan het feit, dat dit alles mogelijk is, dat misbruik binnen geloof door kan gaan, dat de wet op de vrijheid van godsdienst niet veranderd zal worden. Neem het misbruik binnen de Rooms Katholiek kerk. Nog steeds wordt dit weggemoffeld. In Nouveau heeft een artikel gestaan van journaliste Lydie van der Weide. Ik heb heel wat uren met haar gepraat en zij had het laatste aspect van de vrijheid van godsdienst in haar eindartikel verwerkt. Echter Nouveau wilde dit niet en deze angel werd uit het stuk geschrapt. 

Van een andere journaliste weet ik zelfs, dat een aantal mensen die openlijk over schadelijke situaties in bepaalde kerkgemeenten/sekten hebben geschreven, advocaten van die partijen achter zich aankregen. Ze zijn daarna gaan zwijgen.

Nee, het begon me tegen te staan om weer uitleg te geven, weer gezichten tegenover me te zien van mensen, die er niets van begrepen, die zich niet kunnen voorstellen hoe het is, verslaafd te zijn. Steeds weer beseffen, dat ik een taboe bespreekbaar wil maken, open wil breken.  Ik begreep, dat deze weg voor mij, althans op dit moment een doodlopende weg is. Ik krijg er geen energie meer van.

Ik heb nieuwe wegen nodig om verder te kunnen gaan. Nieuwe vragen vanuit mijzelf en ook van de ander. Rondom mijn boek en geloof, vragen als, hoe het kan dat iemand in verkeerde handen valt, verliefd wordt op de verkeerde persoon, die je schade toebrengt. Welke rijpings gereedheid moet er zijn? Is het mogelijk dat het in verkeerde handen vallen, te voorkomen is?

Maar ook vragen hoe je dichter bij je eigen bestemming komt, je eigen Ik....... Wil hier niet al te veel woorden aan schenken, om niets vast te zetten, dicht te plakken, tevoren al bepalen hoe de uitkomst moet zijn.

Hoe dan ook, de reis naar Nederland heeft me doen beseffen, dat het mij geen goed meer doet in een hulpverleningstraject te vallen. Het vele praten met mijn man, zijn kennis én liefde, hebben mij erdoor geholpen. Nu bereik ik een laag, waarin het vele praten, op die manier, niet meer nodig is. Het is het gebied, waar geen woorden meer zijn, waarin ik als van een afstand kijk naar datgene, wat in mij naar buiten wil komen. Waarin ik "De weg van ware bevrijding is zelfbevrijding" wil bewandelen (zie gedicht hieronder). Weliswaar met hier en daar wat hulp, steun  en dan toch je eigen kern, je eigen weg ontdekken!

Hoe ik verder ga, schrijf ik in één van de komende dagen!

De ware bevrijding is zelfbevrijding.
Zij wordt niet geschonken, alleen mogelijk gemaakt.
Ze geschiedt stap voor stap:
Bevrijding van de ondeugden
en van de onverantwoordelijkheid.
Bevrijding van de slaaf in ons
en van de geketende engel
die ieder mens meedraagt
in zijn ziel.

Albert Helman (Nederlands-Surinaamse schrijver, politicus en verzetsstrijder tijdens de Tweede Wereldoorlog).

Leefse!

Aaltje.

Interview met Lydia van der Weide!

Na de laatste bijdrage op mijn blog, is het stil gebleven. Niet omdat ik niets meer te melden zou hebben, maar ik heb gemerkt, dat het niet verkeerd is, om na een lang proces van het schrijven en uitgeven, wat afstand te nemen van een dergelijk emotioneel gebeuren. Want de ervaring heeft mij intussen geleerd, dat je een lange adem moet hebben, om met misstanden binnen geloof, naar buiten te komen én gehoord te worden.

Er wordt bijvoorbeeld nog te vaak gemeend, dat mensen die in een sekte komen, zwakke, labiele personen zijn. Tja..... een misverstand dat wijdverbreid en hardnekkig is.

Er komt een moment, dat ik verder ga met het onderwerp: sekten, verslaafd zijn aan geloof en aan valse leiders, aan een persoon, die je geen goed doet, terwijl je meent er afhankelijk van te zijn.

Tijdens het print klaar maken van het boek, heb ik met de journaliste Lydia van der Weide een gesprek gehad. Dit gesprek heeft zij vervat in een artikel, dat zij geplaatst heeft in het tijdschrift Nouveau.

Ik plaats hier het artikel van haar, dat in de zomerperiode in dit blad is verschenen.

Openhartig

hier te lezen

Leefse!

Aaltje.

Van klokkenluiden naar Klokkenluider zijn!

Deze week zag ik op tv een item, dat ging over het Klokkenluidershuis, dat de SP wil oprichten.
Aan het woord kwam een klokkenluider, die onherkenbaar was gemaakt. Hij vertelde, dat hij openbaar had gemaakt, dat er misstanden waren in het bedrijf Odfjell, waar hij werkte, o.a. fraude. Het bedrijf werd stilgelegd. Echter, in plaats dat deze man erkenning kreeg, werd hij ontslagen, leeft nu in armoede, teruggetrokken, heeft geen enkel recht meer, er zijn aanslagen op hem gepleegd en wordt nog regelmatig bedreigd, ook door ex-collega's.
Wat een verschrikking voor deze man. Hij en zijn gezin hebben geen leven meer.

Met een schok bedacht ik me, dat ik ook een soort klokkenluider ben.
Nee, ik word niet bedreigd, hoef me niet te verstoppen (dat heb ik lang genoeg zelf gedaan, omdat ik me schuldig voelde). Maar.....
In mijn boek maak ik openbaar, hoe je als gelovige in de ban kunt raken van een geestelijke hulpverlener, van geloof, van denkbeelden, van pastorale hulpverlening, van een godsbeeld, ofwel verslaafd kunt raken. Hoe je persoonlijkheid wordt afgebroken, hoe je geld afhandig wordt gemaakt. Hoe je afhankelijk kunt worden van anderen, hoe die de macht over je krijgen. Hoe geloof een waan wordt, die door meerderen wordt gedeeld. Hoe mensen met de armen in de lucht, ogen dicht, in trance geraken, door opzwepende muziek. Hoe mensen geluiden als van dieren maken, in geloof dat de heilige geest dat in hen openbaart, hoe zij huilen, krijsen, op de grond vallen. En daarna..... betalen!
Hoe er voor mensen gebeden wordt en er geloofd gaat worden, dat je vroeger in je jeugd, misbruikt bent geweest, satanisch misbruikt nog wel, waarvan je zelf niets meer weet, maar dat wel heeft plaatsgevonden, volgens de vertegenwoordigers van God, waarbij je verteld wordt, dat je nooit met anderen mag praten, uitsluitend met de hulpverleners. Er wordt controle over je uitgeoefend. Hoe er via manipulatie, tienden van je worden gevraagd, 10% van je maandelijkse inkomen, hoe weinig dat ook mag zijn, en dan liefst 10% van je bruto inkomen.
Dit zijn geen zaken, die hier en daar gebeuren, nee, in grote zalen, in gebouwen die als samenkomst ruimten dienen.

Ik heb er over geschreven in mijn boek: "Als geloof een gevangenis wordt, dan.....". Hoe het mogelijk is, dat ik in een zwakke periode, in aanraking kwam, met een foute geestelijke hulpverlener, die mij bijna volledig heeft afgebroken en misbruikt heeft.
Het heeft me 17 jaren gekost, maar ook daarna jaren om er zicht op te krijgen, hoe dit allemaal heeft kunnen gebeuren. Ook met mij!

Waar ik echter nu de nadruk op wil leggen is dat ik merk, dat ik met mijn boek niet alleen ervaar, dat mij gezegd wordt: "Heel goed, dat je hiermee naar buiten komt" en ik zeer bemoedigende reacties en gesprekken heb, maar ook reacties als: "Hier praat je niet over; had ik niet zelf zo stom moeten zijn; het zijn nu eenmaal sukkels die zich zo mee laten slepen in het geloof; ik weet alles al over sektes, hoef ik me niet meer mee bezig te houden; je hebt zelf slachtoffers gemaakt; het is je eigen schuld" en wordt het verder doodgezwegen. Degene die het systeem vertegenwoordigen, zullen geloofswanen, daar waar geloof schade aanbrengt, nooit ter discussie stellen. Ja, in kleine groepjes, onder hulpverleners, maar er zal niet werkelijk een vuist worden gemaakt. Pappen en nathouden heet dat!
Daarover heb ik in dit artikel het een en ander geschreven.

Nee, gelovigen zijn niet dommer dan niet-gelovigen. Wat ik wil duidelijk maken, is dat mensen onder invloed kunnen komen van ideeën, verslaafd kunnen raken. Hoe ging het destijds niet met de manipulatie van Hitler?
Alcoholisme, aan drugs verslaafd raken, gokverslaafd zijn, allemaal zaken, die mensen blijkbaar zich zelf hebben aangedaan? Nee, verleiden mag. Alcohol wordt nog steeds aan jongeren onder de 18 jaar verkocht,ondanks dat het verboden is, drugs zijn er nog steeds volop te krijgen en jongeren raken verslaafd aan de meest harde drugs, zoals bijvoorbeeld crystal meth, wat zich als een epidemie verspreidt.
Net als in New Hampshire, in Amerika, waar al jarenlang grote aantallen doden vallen bij jongeren door heroïne, waar zij voor een paar centen aan kunnen komen. Verslagen ouders, kapotte gezinnen, verloren levens. Geen presidentskandidaat die daar een item van maakt.
Dit even terzijde, maar in het kader van verslaving, dus ook aan geloof, wil ik duidelijk maken, dat het in bezit nemen van de geest, de persoonlijkheid van mensen, het verslaafd maken in de geloofswereld, er geen grenzen zijn.
Ooit was er een arts, die wilde promoveren op godsdienstwaan. Zijn hoogleraar raadde hem dit ten stelligste af: "Niet doen, je krijgt iedereen tegen je". Ook een psychiater heeft mij afgeraden, mijn ervaringen naar buiten te brengen. Had hij al in de gaten, dat ik daarmee een klokkenluider zou worden, die het zwijgen wordt opgelegd?

Mijn boek, mijn persoonlijke relaas, is een aanklacht tegen misstanden binnen geloof. Het is niet bedoeld voor een breed publiek. Maar ik besef wel, dat er hoge muren zijn, die liever willen dat ik blijf zwijgen.
Goed, als er dan muren zijn, gebruik ik die om mijn aanklacht erop te schrijven. Zolang dat mij goed doet, is het oké.

Leefse
Aaltje.

Mochten er vragen zijn, vul het contactformulier in en ik zal daarop reageren!

Wat zeg je..... ??? Deel 2..... en wat zeg ik???

Gisteren heb ik een inkijkje en een terugblik gegeven in een kerkdienst, zoals het kan gaan.
Nadat ik hier nog eens over heb nagedacht , wil ik aangeven, dat ik absoluut niet op deze mensen neerkijk of er denigrerend over wil doen. Ik heb zelf volledig meegedaan en er in geloofd. Meende ook, dat het mij goed deed en voor een deel was dat ook zo. Maar, op een gegeven moment, begon ik in te zien, dat het mij afhankelijk maakte. Er was een sfeer van controle en gehoorzaamheid in deze kerk. Ik begon vragen te stellen...... en dan is het mis. Want vragen stellen staat gelijk aan twijfel en dat is het werk van de duivel.
Tegelijkertijd, kan het stellen van vragen, het begin zijn van wakker worden uit een roes, van zelf gaan denken. Dan ontstaat er een nieuwe fase, waarin een ander niet meer de macht over je zal hebben, je niet meer afhankelijk bent van "oudsten", leiders of anderen die de regels bepalen, die de bijbel uitleggen, zoals zij vinden dat het juist is, maar dat je jezelf terug kunt vinden. Eindelijk niet de identiteit van de kerk, maar je eigen identiteit!!! Dat is een lange weg, althans voor mij was dat zo, een lange weg van strijd, eenzaamheid, twijfel, terugval en ga maar door.
Nu kan ik zeggen..... dit was OOK het werk van de "heilige geest", hoewel ik nu liever spreek van een helende geest, die voor iedereen toegankelijk is. De kerk heeft niet het alleenrecht op de heilige geest, die pas in je treedt, zodra je je laat dopen in deze geest.

En in vreemde tongen spreken.....???
De eerste paar jaar nadat ik me uit deze kerk en het dogmatische geloof had gestreden, kon ik plotseling terugvallen op de tongentaal. Als ik me alleen of onzeker voelde bijvoorbeeld, of die keer dat wij, mijn man en ik, in de camper, in winterse omstandigheden, glad, sneeuw, in een smal straatje in Emmen reden, met allemaal mensen om ons heen. Ik raakte in paniek, kroop in een hoekje om me onzichtbaar te maken en kon uitsluitend nog in vreemde tongen prevelen. Dat was op dat moment mijn enige houvast. Mijn man was erbij en hij begreep, wist, dat het terugvallen op iets, wat me ooit zekerheid, steun had geboden, bij het proces van het ontslaven hoorde. Dankzij zijn kennis over verslavingen en het "afkicken" van patiënten van stoffelijke drugs.
Dit maakte, dat ik mijzelf altijd serieus kon blijven nemen en accepteerde, dat terugval bij het genezingsproces hoorde.
Dit gegeven van het terugvallen op de tongentaal, lijkt als twee druppels water op wat in de psychologie, regressie wordt genoemd. Bijvoorbeeld een kind van 10 jaar, dat plotseling weer in zijn bed gaat plassen of gaat duim zuigen, zijn andere voorbeelden. Het is het terugvallen op een eerder doorgemaakte stadium in je ontwikkeling. Het terugvallen op mijn tongentaal in een voor mij beangstigende situatie, is wellicht een verschijnsel, dat  past bij het Religieus Trauma Syndroom.

Terwijl ik mij de afgelopen dagen met dit onderwerp heb beziggehouden, komt er ook in m'n herinnering, dat ik een paar jaar geleden een keer een open avond heb bijgewoond rond het thema zingen.
En wat schetste mijn verbazing: er werd een oefening voorgedaan, als ware het "spreken in vreemde tongen". Hier werd het voorgesteld als, laat maar klanken en woorden uit je komen, alsof je een kind bent, niet over nadenken wat je zegt, gewoon, mond open en laat maar gaan.
Ach, het was even of ik weer in de kerk zat: balalakarandanrikaroetiakolakamba....... ga maar door!

Ineens moest ik deze dagen lachen!
Als je dat goed doet..... als er momenten zijn, waarop je in jezelf voelt, dat je een emotie hebt, maar er geen woorden aan kunt geven.... laat maar klanken komen.
Of, zoals ik een tijdje geleden een keer boos was. Ik wist, hier kan ik steeds over blijven praten, dat helpt niet voldoende. Mijn teken rol (goedkoop van Ikea, zo'n rol waar geen einde aan lijkt te komen), haalde ik tevoorschijn en ging met krijtjes kleuren, woorden, wat dan ook op papier zetten, stevige lijnen, krassen enz. Na een poosje was het klaar, weg, had geen last meer van boosheid.
Op die manier kun je ook je stem gebruiken, uiten, zonder dat er kop of staart aan zit. Als er maar geen ideologie, persoon of godheid aan te pas komt, daar ben ik allergisch voor geworden. Dan wordt het weer georganiseerd, moet er aan verdiend worden en voelt de leiding zich als "kleine godjes".
Dit vond ik een leuke ontdekking..... tongentaal zonder de heilige geest.
Laat de helende geest zijn werk doen, ofwel luister naar jezelf en als daar in past, dat je je stem kunt gebruiken op jouw manier....... ga daar dan mee door, want:
ook hier geldt, ware bevrijding is zelfbevrijding!

Ik ben benieuwd naar jullie verhalen en misschien is er herkenning of juist een heel andere beleving over wat ik geschreven heb.

Voor nu in ieder geval:
Leefse
Aaltje!

Wat zeg je.....??? Deel 1

Spreken in tongen en vallen in de Geest!

Deze week op de site dogmavrij werd mij via de reacties gevraagd, wat "tongentaal" eigenlijk betekent.
Ik was even verrast en moest stilletjes glimlachen: O ja..... tongentaal, wat was dat ook alweer. Ik verbaasde me over mijzelf, het was al ver weg gezakt in mijn geheugen en eerlijk gezegd was ik daar blij mee. Dat kon dus ook!

Nu terug naar de vraag, wat is tongentaal!
Voor wie daar in geïnteresseerd is, eerst een stukje uit de bijbel, want daaraan wordt het gegeven van de doop in de Heilige Geest (H.G.) en het spreken in vreemde tongen, ontleend.
Handelingen 2: 1-4.
En toen de Pinksterdag aanbrak, waren allen tezamen bijeen. En eensklaps kwam er uit de hemel een geluid als van een geweldige windvlaag en vulde het gehele huis, waar zij gezeten waren; en er vertoonden zich aan hen tongen als van een vuur, die zich verdeelden en het zette zich op ieder van hen; en zij werden allen vervuld met de heilige Geest en begonnen met andere tongen te spreken, zoals de Geest het hun gaf uit te spreken.

In de vol evangelische kerk waar ik kwam, werd op veel gebieden onderscheid gemaakt met andere kerken, zoals o.a. de doop in de Heilige Geest.
Zodra je je leven aan Jezus had gegeven, was je een wedergeboren christen, wat met Hallelujah geroep door de anderen werd begroet. Nu was jij OOK in de Heer. Liep je een poosje mee, waarin je onderwezen werd in de leer van de bijbel door een daartoe aangewezen persoon, dan werd het aspect van: "Dopen in de Heilige Geest" aangekaart. Zodra je daarin "gedoopt" was, ofwel er werd een gebed uitgesproken, waarin de H.G. uitgenodigd werd binnen te komen bij die persoon, dan kon je daarna meestal spreken in deze "vreemde tongen" (hoewel, dat was geen garantie).
Dit spreken in tongen, was een soort wapen die de Heer je gaf tegen de aanvallen van de duivel, maar het vulde ook je gedachten met de taal van God, waardoor je eigen gedachte, je eigen verstand op de achtergrond raakte en je constant afgestemd zou zijn op God.
Wat klonk het mooi en..... ik wilde toch Jezus volgen?
Dus ook ik werd tijdens een gebed dat iemand over mij uitsprak, gedoopt met de H.G. Vrij gauw daarna hoorde ik mijzelf klanken uiten, vreemde woorden, lettergrepen spreken. Dat zou het dus zijn: tongentaal, spreken in vreemde tongen. Je laat de woorden, letters, geluiden, ongecontroleerd uit je mond komen.

Een ander verschijnsel bij het dopen in de H.G. is, dat je ook zo geraakt kunt worden door de H.G., dat je tijdens gebed in de geest kunt vallen.
Tijdens kerkdiensten kon het gebeuren, nadat er werd opgeroepen tot gebed voor bepaalde zaken, bijvoorbeeld een zonde, een ziekte of een probleem, mensen naar voren gingen en tijdens het gebed "in de geest" konden vallen en op de grond terecht kwamen. Meestal renden er wel wat "helpers" rond, die waar nodig mensen op vingen. Mensen kwamen nooit hard ten val.
Er konden daarbij allerlei emoties vrij komen, zodat het een drukte van belang kon zijn: huilen, schreeuwen, lachen, vreemde klanken, of stil. Situaties die je in een "normale" bijvoorbeeld gereformeerde of katholieke kerkdienst nooit mee zou maken.

Na al die jaren vraag ik me wel af, hoe het mogelijk is, dat zoveel mensen zich hierdoor kunnen laten leiden.
Als ik deze mensen voor me zie, waren het allemaal mensen, die aandacht nodig hadden, goede, hulpvaardige mensen, die hier het gevoel hadden, gezien te worden. Maar ik denk, dat een vorm van massahysterie, massamanipulatie hieraan ten grondslag ligt. Ontvankelijk zijn voor aandacht maakt je misschien minder kritisch. Iets werkt bij de één, wat hem goed doet en een ander verlangt naar dezelfde ervaring, zodat hij open staat voor die ervaring...... geen controle hebben over jezelf en je laten vallen in een onzichtbare "wolk", de H.G. in handen van God die daar aanwezig is, althans zo wordt dit geloofd.
Maar..... het is een soort aanbidding en ontvangen van geestelijke, onstoffelijke drugs. Er staan dealers op de kansel, die je op zwakke kwetsbare momenten of problemen, aan kunnen spreken: "God houdt van je, kom naar voren met je lasten, Jezus is er voor jou, de H.G. kan je raken, wil je raken en genezen, je bevrijden van demonen". Keer op keer opnieuw.
Dealers, die zelf ook geloven in de goede werking van deze drugs, niet beseffend, dat het drugs zijn!

Ach en als een arts, psycholoog, of vrienden, je omgeving, je niet kunnen helpen en begrijpen, als je je eenzaam voelt, dan is de aantrekkingskracht zo groot: "NAAR VOREN GAAN EN VOOR JE LATEN BIDDEN".
Is er ooit al eens onderzoek gedaan in de neurologie, welke invloed bidden, voor je laten bidden en het vallen in de geest, met je doet? Wat doet het met je hersenen?

Dit is deel 1,
Morgen volgt deel 2, over hoe ik nu zelf tegen deze tongentaal aankijk.

Leefse
Aaltje!

Hallo..... Is daar iemand???

Hoe bescherm je je tegen hen, die het ogenschijnlijk goed met je voor hebben?

Af en toe reageer ik op de site van Inge Bosscha: dogmavrij .
Zo ook deze week, waarin zij een interview had geplaatst met Marlene Winell, over RTS, ofwel, Religieus Trauma syndroom.
Dit artikel raakte me.
Mensen die zijn opgegroeid binnen een dogmatisch religieus gezin en er op latere leeftijd uitstappen, vertonen vaak dusdanige symptomen, die enigszins te vergelijken zijn met PTSS (Post Traumatisch Stress Syndroom).
Niet iedereen schaart zich achter de diagnose RTS. Commentaren als: opnieuw een stempel voor weer wat nieuws, wat bedacht is, is gauw genoeg gegeven.
Maar als ervaringsdeskundige weet ik, terwijl ik in een niet- christelijk gezin ben opgegroeid, dat dogmatisch geloof, je een enorme schade kan toebrengen. Vooral, als daar in mijn geval, misbruik heeft plaatsgevonden.
Het duurt jaren, om deze indoctrinaties, deze verslaving, te verwerken. Aan jezelf toegeven, dat je in iets geloofd hebt, wat wanen zijn, dat je jezelf hebt uitgeleverd, dat er van je eigen identiteit (bijna) niets meer over is.
Bij dat proces van ontslaving, had ik graag hulp gehad. In Nederland was die er destijds niet te vinden. Ik kwam bij een vrouw terecht in Duitsland, die kennis had over sekten en sekteverlaters (als dit woord tenminste bestaat). Maar uiteindelijk bleek zij een vertegenwoordigster te zijn van de katholieke kerk. Ik haakte af!
Een dominee van een bekende radio/tv omroep, heb ik een aantal jaar geleden benaderd en heb in een brief mijn ervaringen rond geloof verteld. Zijn reactie: "Uw brief is een krachtige oproep tot handelen. Ik ga er binnen mijn team over praten". Om daarna maanden niets te horen. Uiteindelijk sleepte dit twee jaar voort, zonder dat er werkelijk iets gebeurde. Zijn laatste reactie was, dat ik zelf, van binnen uit, in die kerk, er iets aan moest doen.
Terwijl ik dit hier nu plaats, stijgt opnieuw de verontwaardiging in me! Juist niet meer terug naar die kerk..... en iets veranderen in zo'n bolwerk? Zodra ik deze type kerk binnenstap, word ik met argwaan bekeken, zal mijn zonden moeten bekennen, want ik ben in de handen van de duivel gevallen!
Wederom een slechte ervaring met een vertegenwoordiger van een kerk. Iemand die speciaal was aangesteld voor pastorale zorg!
Hoe durft men?!!!

Op een gegeven moment werd door de overheid het telefonische meldpunt Sektesignaal in het leven geroepen.
Ook hier heb ik contact mee opgenomen om mee te delen, dat ik mijn ervaringen op schrift heb gesteld en ik verzocht hen, of iemand bereid kon zijn, mijn manuscript te willen lezen. Na een paar weken wachten, kreeg ik bericht, dat zij het te druk hadden en verwezen mij naar één van de door de overheid erkende hulpverleners rond sekten.
Met drie adressen heb ik contact opgenomen:

De eerste, een psycholoog en tevens vertegenwoordiger van de antroposofie, vroeg €100,00 voor het lezen van mijn verhaal. Na een paar keer slikken heb ik hem dit betaald en een gesprek gehad.
Conclusie: Ik kreeg uitsluitend kritiek, hoorde geen enkele be- of aanmoediging of waardering.
Integendeel, ik moest zelfs vragen om mijn manuscript weer mee te krijgen.
Ik ben met opgeheven hoofd vertrokken!

Toen nummer twee, mensen die een website hanteren en waarschuwen voor de manipulatie binnen groeperingen.
Ik heb hen geschreven, dat ik met een blog was begonnen en dat mijn boek bijna gereed was.
Na drie weken had ik nog niets gehoord, waarna ik opnieuw hen herinnerde aan mijn mail. Daarop kreeg ik een zwak excuus, het was op de achtergrond geraakt, maar mij werd bij deze succes gewenst.
Ik kon slechts reageren met: "Ik ben met stomheid geslagen!".

Nummer drie: Een vrouw die sekte - en loverboy slachtoffers begeleid, voor €80,00 per uur.
Ik heb haar geschreven, dat ik haar op de hoogte wil brengen van mijn boek en dat juist de combinatie van haar hulpverlening, in mijn verhaal aan de orde komt.
Na een paar weken kreeg ik een mail terug van haar "zaakwaarnemer"(praktijk-management): "Mevrouw had met belangstelling mijn email gelezen, maar helaas heeft zij het nu zo druk, dat zij geen tijd heeft aandacht mijn boek kan geven. Wel wenst zij U veel succes!".

Einde sektehulpverleners!

Zo, dit staat!!!

En nog steeds sta ik overeind!

Nog steeds ben ik niet verbitterd geraakt, of depressief of ergere varianten.

Ik ben er nog en ik leef!

Maar hoe is het mogelijk?!

Een ex-slachtoffer, die NIET gehoord MAG worden???!!!

Kan het zijn, omdat ik niet eerst hun hulpverleningstraject heb gevolgd en op eigen kracht, mijzelf heb kunnen bevrijden van de verslaving aan dogma's?

Arme mensen, die ten prooi zijn gevallen aan vals geloof en/of hun vertegenwoordigers.

Wat een "betrokken" hulp valt hen ten deel!

Hoe heb ik het geklaard? Want het ligt achter me.

In één van de volgende artikelen komt dat aan de orde.

Eerst moest dit van mijn hart!

Leefse

Aaltje!

P.S. Dit zijn de gevolgen van de weigering om de wet op de godsdienstvrijheid ter discussie te stellen!

Religie als drug!

Religie als drug!

Toen ik, lang geleden inmiddels, een christen was en dan nog wel een fundamentalistische christen, nam aanbidding in de vorm van gebed en zang, een grote plaats in. In de zaal of welke ruimte dan ook, werd je welkom geheten met muziek, het bracht je zogezegd in een stemming. Nu zou ik zeggen, een "godsdienstshow".
Voor iemand die dit niet heeft meegemaakt, is dit moeilijk voor te stellen. Als je er midden in zit, wil je niets liever, dan..... doorgaan! En de volgende zondag weer, daarna opnieuw en nogmaals.....
Deze video laat heel duidelijk zien, hoe deze aanbiddingszang werkt als een drug. Het maakt je verslaafd aan de sfeer. Het voelt zo lekker. Je komt in een trance. Maar je hebt niet in de gaten dat het je geest vertroebelt. Je ratio, je helder denkvermogen, verdwijnt. Het wordt een schijngestalte. Het verslaafd raken, maakt je tot een slaaf. Je ziet het ook aan de beelden van deze video: liggen, knielen, handen in de lucht of geopend, smekend en een Jezusfiguur die de hand naar je uitstrekt, uitnodigend, om je aan hem te geven.
Maar aan wie geef je je? Aan een onzichtbare Jezus, ja, maar ondertussen staat de leiding van de kerk klaar, eveneens met uitgestoken handen en dogmatische, indoctrinerende preken, om je afhankelijk te maken van hen en je tienden te betalen (10% van je maandelijkse inkomen, liefst van het bruto bedrag).
Door te dienen word je een bedelaar!
Maar doordat je niet meer helder kunt denken, uitsluitend de termen spreekt die bij dit geloof horen en omdat je niet alleen bent, maar met veel meer mensen dit geloof belijdt, besef je niet, dat je een slaaf bent.
EEN SLAAF IN HET GELOOF!
EEN SLAAF VAN EEN RELIGIEUS SYSTEEM!

Maar let wel:
GELOOF IS EEN OFFICIEEL GOEDGEKEURDE DRUG!
En het is verdomd moeilijk daarvan te genezen!

Leefse

Aaltje!