Zo vader..... zo partner!

Eén van de reacties van een vrouw, die de achterkant van mijn boek las, was de volgende: "Ik ben van jongs af aan door mijn vader mishandeld geweest, wat haat ik deze man, maar wat het erge is, ik heb daarna een partner gehad, die op dezelfde manier met mij omging. Ik ben nu gescheiden, maar dat ik voor eenzelfde type man heb gekozen, is voor mij onbegrijpelijk".
Er klonk verontwaardiging en ontsteltenis in haar stem.
Ja, hoe is het mogelijk.
Die vraag heb ik mijzelf ook vaak gesteld. De man, de geestelijke hulpverlener, met wie ik ruim 12 jaar heb geleefd, was voor het grootste deel eenzelfde man als mijn vader. De patronen, manier van omgaan met mij, zijn handelen, zijn wijze van mij behandelen, leken, nee waren herhalingen van mijn vader.
In mijn boek heb ik meerdere voorbeelden hiervan gegeven.
Maar ik zal er hier één noemen:
Mijn vader kon mij, als ik ondeugend was geweest, ik kan beter zeggen, ongehoorzaam, zonder protest van mijn moeder, mij, wekenlang verzwijgen.
Dit patroon herhaalde zich in de latere relatie die ik had. Wekenlang mij verbannen en daarna bepaalde hij of ik weer aangenomen werd.
Net als in mijn jeugd.
Mijn vader, een dominante, charismatische man. Mijn latere relatie: identiek!

"Maar dat laat je toch niet met je doen? Dan was je toch opstandig geworden, weggegaan of je had hem een keer flink de waarheid gezegd?"
Tja, vragen, die ik mijzelf al ontelbare keren heb gesteld. Waarom???
In eerste instantie wist ik het niet, begreep ik er niets van! Voelde mij uitsluitend schuldig! Tot ik heel langzaam er zelf in ging geloven, dat ik NIET schuldig was, ofwel onschuldig ben! De ontmoeting met mijn man, met wie ik nu ruim 10 jaar getrouwd ben, was de eerste aanzet daartoe. Maar het vroeg veel tijd en geduld en vele, vele uren, dagen, maanden, jaren vooral praten, mijzelf onderzoeken, zelfkennis verkrijgen, nieuwe denkwijzen aanleren, voordat ik kon zeggen: 'Ja, ik ben onschuldig, ik ben goed zoals ik ben, ik houd van mijzelf'.
Duidelijk moge zijn, dat als je vanaf je jeugd bent opgegroeid met een besef, dat je niet goed genoeg bent, je je beter moet gedragen, dat je schuldig bent en je moeder bevestigt je daarin, dan is het bijna logisch, dat je met deze blauwdruk op je, in je gestempeld, latere keuzes gaat maken, die gelijk lijkend zijn.
Natuurlijk zijn er vrouwen die hier anders mee omgaan, zij worden wél opstandig, richten hun ongenoegen naar buiten. Ik keerde me terug in mijzelf, werd stil, deed wat er van me verlangd werd, wat mijn vader van mij verwachtte en ging "hulp" zoeken bij God. Niet naar buiten komen met je verdriet, met slechts één wens: "Heb mij lief".
En..... ik heb ook van mijn vader gehouden.
Ik meende, geloofde erin, dat mijn vader van me zou houden, als ik me aan hem aanpaste.
Deze mening kon ik, kan geen enkel kind staven aan zijn omgeving. Je hebt maar één keer ouders en je weet niet beter, als kind en..... je bent van je ouders afhankelijk.
Daarnaast spelen o.a. de plaats in de kinderrij, erfelijke factoren, maar ook de bagage van je ouders zelf, een rol.
Ook de ouders, de vader en moeder zijn opgevoed door hun ouders. Hebben daarin pijnen, kneuzingen enz. opgelopen. (In een volgend artikel ga ik daar verder op in).

Ik denk, nee dat weet ik zeker, dat velen zich hierin zullen herkennen, ieder vanuit zijn eigen persoonlijke situatie.
Daarbij, kinderen houden van hun ouders.
Vanuit de natuur is er liefde van het kind, naar zijn vader en moeder, zoals van de ouders verondersteld wordt, dat er liefde is, naar elkaar en naar hun kinderen.
Liefde is een sturend element in het leven van ieder mens. Liefde, erkenning, gezien worden, weten dat de omgeving blij met je is.
Krijg je dat van jongs af aan mee, dan ga je jezelf ook zo zien.
Ontbreken deze voorwaarden, dan kan het gebeuren, dat er scheefgroei, tekorten ontstaan, die de kans vergroten om bij het aspect partnerkeuze, je te laten leiden door onbewuste, ongeweten ervaringen uit je jeugd.
Dan ontstaat, wat in de psychologie wordt genoemd, neurotische partnerkeuze. Geen weet hebben van je innerlijke beweegredenen, kan leiden tot een ziekmakend herhalend patroon.

Ontstaat er, in je jeugd zelfvertrouwen, dan is dit in feite een GESCHENK!!!
Een geschenk van je ouders. Hoe velen hebben dit geschenk ontvangen?

Leefse
Aaltje!

Wat zeg je..... ??? Deel 2..... en wat zeg ik???

Gisteren heb ik een inkijkje en een terugblik gegeven in een kerkdienst, zoals het kan gaan.
Nadat ik hier nog eens over heb nagedacht , wil ik aangeven, dat ik absoluut niet op deze mensen neerkijk of er denigrerend over wil doen. Ik heb zelf volledig meegedaan en er in geloofd. Meende ook, dat het mij goed deed en voor een deel was dat ook zo. Maar, op een gegeven moment, begon ik in te zien, dat het mij afhankelijk maakte. Er was een sfeer van controle en gehoorzaamheid in deze kerk. Ik begon vragen te stellen...... en dan is het mis. Want vragen stellen staat gelijk aan twijfel en dat is het werk van de duivel.
Tegelijkertijd, kan het stellen van vragen, het begin zijn van wakker worden uit een roes, van zelf gaan denken. Dan ontstaat er een nieuwe fase, waarin een ander niet meer de macht over je zal hebben, je niet meer afhankelijk bent van "oudsten", leiders of anderen die de regels bepalen, die de bijbel uitleggen, zoals zij vinden dat het juist is, maar dat je jezelf terug kunt vinden. Eindelijk niet de identiteit van de kerk, maar je eigen identiteit!!! Dat is een lange weg, althans voor mij was dat zo, een lange weg van strijd, eenzaamheid, twijfel, terugval en ga maar door.
Nu kan ik zeggen..... dit was OOK het werk van de "heilige geest", hoewel ik nu liever spreek van een helende geest, die voor iedereen toegankelijk is. De kerk heeft niet het alleenrecht op de heilige geest, die pas in je treedt, zodra je je laat dopen in deze geest.

En in vreemde tongen spreken.....???
De eerste paar jaar nadat ik me uit deze kerk en het dogmatische geloof had gestreden, kon ik plotseling terugvallen op de tongentaal. Als ik me alleen of onzeker voelde bijvoorbeeld, of die keer dat wij, mijn man en ik, in de camper, in winterse omstandigheden, glad, sneeuw, in een smal straatje in Emmen reden, met allemaal mensen om ons heen. Ik raakte in paniek, kroop in een hoekje om me onzichtbaar te maken en kon uitsluitend nog in vreemde tongen prevelen. Dat was op dat moment mijn enige houvast. Mijn man was erbij en hij begreep, wist, dat het terugvallen op iets, wat me ooit zekerheid, steun had geboden, bij het proces van het ontslaven hoorde. Dankzij zijn kennis over verslavingen en het "afkicken" van patiënten van stoffelijke drugs.
Dit maakte, dat ik mijzelf altijd serieus kon blijven nemen en accepteerde, dat terugval bij het genezingsproces hoorde.
Dit gegeven van het terugvallen op de tongentaal, lijkt als twee druppels water op wat in de psychologie, regressie wordt genoemd. Bijvoorbeeld een kind van 10 jaar, dat plotseling weer in zijn bed gaat plassen of gaat duim zuigen, zijn andere voorbeelden. Het is het terugvallen op een eerder doorgemaakte stadium in je ontwikkeling. Het terugvallen op mijn tongentaal in een voor mij beangstigende situatie, is wellicht een verschijnsel, dat  past bij het Religieus Trauma Syndroom.

Terwijl ik mij de afgelopen dagen met dit onderwerp heb beziggehouden, komt er ook in m'n herinnering, dat ik een paar jaar geleden een keer een open avond heb bijgewoond rond het thema zingen.
En wat schetste mijn verbazing: er werd een oefening voorgedaan, als ware het "spreken in vreemde tongen". Hier werd het voorgesteld als, laat maar klanken en woorden uit je komen, alsof je een kind bent, niet over nadenken wat je zegt, gewoon, mond open en laat maar gaan.
Ach, het was even of ik weer in de kerk zat: balalakarandanrikaroetiakolakamba....... ga maar door!

Ineens moest ik deze dagen lachen!
Als je dat goed doet..... als er momenten zijn, waarop je in jezelf voelt, dat je een emotie hebt, maar er geen woorden aan kunt geven.... laat maar klanken komen.
Of, zoals ik een tijdje geleden een keer boos was. Ik wist, hier kan ik steeds over blijven praten, dat helpt niet voldoende. Mijn teken rol (goedkoop van Ikea, zo'n rol waar geen einde aan lijkt te komen), haalde ik tevoorschijn en ging met krijtjes kleuren, woorden, wat dan ook op papier zetten, stevige lijnen, krassen enz. Na een poosje was het klaar, weg, had geen last meer van boosheid.
Op die manier kun je ook je stem gebruiken, uiten, zonder dat er kop of staart aan zit. Als er maar geen ideologie, persoon of godheid aan te pas komt, daar ben ik allergisch voor geworden. Dan wordt het weer georganiseerd, moet er aan verdiend worden en voelt de leiding zich als "kleine godjes".
Dit vond ik een leuke ontdekking..... tongentaal zonder de heilige geest.
Laat de helende geest zijn werk doen, ofwel luister naar jezelf en als daar in past, dat je je stem kunt gebruiken op jouw manier....... ga daar dan mee door, want:
ook hier geldt, ware bevrijding is zelfbevrijding!

Ik ben benieuwd naar jullie verhalen en misschien is er herkenning of juist een heel andere beleving over wat ik geschreven heb.

Voor nu in ieder geval:
Leefse
Aaltje!

Wat zeg je.....??? Deel 1

Spreken in tongen en vallen in de Geest!

Deze week op de site dogmavrij werd mij via de reacties gevraagd, wat "tongentaal" eigenlijk betekent.
Ik was even verrast en moest stilletjes glimlachen: O ja..... tongentaal, wat was dat ook alweer. Ik verbaasde me over mijzelf, het was al ver weg gezakt in mijn geheugen en eerlijk gezegd was ik daar blij mee. Dat kon dus ook!

Nu terug naar de vraag, wat is tongentaal!
Voor wie daar in geïnteresseerd is, eerst een stukje uit de bijbel, want daaraan wordt het gegeven van de doop in de Heilige Geest (H.G.) en het spreken in vreemde tongen, ontleend.
Handelingen 2: 1-4.
En toen de Pinksterdag aanbrak, waren allen tezamen bijeen. En eensklaps kwam er uit de hemel een geluid als van een geweldige windvlaag en vulde het gehele huis, waar zij gezeten waren; en er vertoonden zich aan hen tongen als van een vuur, die zich verdeelden en het zette zich op ieder van hen; en zij werden allen vervuld met de heilige Geest en begonnen met andere tongen te spreken, zoals de Geest het hun gaf uit te spreken.

In de vol evangelische kerk waar ik kwam, werd op veel gebieden onderscheid gemaakt met andere kerken, zoals o.a. de doop in de Heilige Geest.
Zodra je je leven aan Jezus had gegeven, was je een wedergeboren christen, wat met Hallelujah geroep door de anderen werd begroet. Nu was jij OOK in de Heer. Liep je een poosje mee, waarin je onderwezen werd in de leer van de bijbel door een daartoe aangewezen persoon, dan werd het aspect van: "Dopen in de Heilige Geest" aangekaart. Zodra je daarin "gedoopt" was, ofwel er werd een gebed uitgesproken, waarin de H.G. uitgenodigd werd binnen te komen bij die persoon, dan kon je daarna meestal spreken in deze "vreemde tongen" (hoewel, dat was geen garantie).
Dit spreken in tongen, was een soort wapen die de Heer je gaf tegen de aanvallen van de duivel, maar het vulde ook je gedachten met de taal van God, waardoor je eigen gedachte, je eigen verstand op de achtergrond raakte en je constant afgestemd zou zijn op God.
Wat klonk het mooi en..... ik wilde toch Jezus volgen?
Dus ook ik werd tijdens een gebed dat iemand over mij uitsprak, gedoopt met de H.G. Vrij gauw daarna hoorde ik mijzelf klanken uiten, vreemde woorden, lettergrepen spreken. Dat zou het dus zijn: tongentaal, spreken in vreemde tongen. Je laat de woorden, letters, geluiden, ongecontroleerd uit je mond komen.

Een ander verschijnsel bij het dopen in de H.G. is, dat je ook zo geraakt kunt worden door de H.G., dat je tijdens gebed in de geest kunt vallen.
Tijdens kerkdiensten kon het gebeuren, nadat er werd opgeroepen tot gebed voor bepaalde zaken, bijvoorbeeld een zonde, een ziekte of een probleem, mensen naar voren gingen en tijdens het gebed "in de geest" konden vallen en op de grond terecht kwamen. Meestal renden er wel wat "helpers" rond, die waar nodig mensen op vingen. Mensen kwamen nooit hard ten val.
Er konden daarbij allerlei emoties vrij komen, zodat het een drukte van belang kon zijn: huilen, schreeuwen, lachen, vreemde klanken, of stil. Situaties die je in een "normale" bijvoorbeeld gereformeerde of katholieke kerkdienst nooit mee zou maken.

Na al die jaren vraag ik me wel af, hoe het mogelijk is, dat zoveel mensen zich hierdoor kunnen laten leiden.
Als ik deze mensen voor me zie, waren het allemaal mensen, die aandacht nodig hadden, goede, hulpvaardige mensen, die hier het gevoel hadden, gezien te worden. Maar ik denk, dat een vorm van massahysterie, massamanipulatie hieraan ten grondslag ligt. Ontvankelijk zijn voor aandacht maakt je misschien minder kritisch. Iets werkt bij de één, wat hem goed doet en een ander verlangt naar dezelfde ervaring, zodat hij open staat voor die ervaring...... geen controle hebben over jezelf en je laten vallen in een onzichtbare "wolk", de H.G. in handen van God die daar aanwezig is, althans zo wordt dit geloofd.
Maar..... het is een soort aanbidding en ontvangen van geestelijke, onstoffelijke drugs. Er staan dealers op de kansel, die je op zwakke kwetsbare momenten of problemen, aan kunnen spreken: "God houdt van je, kom naar voren met je lasten, Jezus is er voor jou, de H.G. kan je raken, wil je raken en genezen, je bevrijden van demonen". Keer op keer opnieuw.
Dealers, die zelf ook geloven in de goede werking van deze drugs, niet beseffend, dat het drugs zijn!

Ach en als een arts, psycholoog, of vrienden, je omgeving, je niet kunnen helpen en begrijpen, als je je eenzaam voelt, dan is de aantrekkingskracht zo groot: "NAAR VOREN GAAN EN VOOR JE LATEN BIDDEN".
Is er ooit al eens onderzoek gedaan in de neurologie, welke invloed bidden, voor je laten bidden en het vallen in de geest, met je doet? Wat doet het met je hersenen?

Dit is deel 1,
Morgen volgt deel 2, over hoe ik nu zelf tegen deze tongentaal aankijk.

Leefse
Aaltje!

Uitzicht op...... en een besef van......!

Nu ik niet meer gelovig ben, wat je onder geloof normaal gesproken verstaat: er is een God, met zijn zoon Jezus, die voor onze zonden gestorven is, enz. hoor ik ineens nergens meer bij.
Ben je dan geen atheïst?
Nee, dat ben ik niet. Een atheïst wijst iedere vorm van het bestaan van God af.
Dan ben je dus nog wel gelovig?!
Nee, dat ben ik niet. Ik ken allerlei vormen van geloof, ongeloof, bijgeloof, lichtgelovigheid. ik ben alleen niet kerks.
Wat ben je dan, humanist of agnost of anarchist, zoals ooit Domela Nieuwenhuis?
Een paar jaar geleden zei ik tegen iemand dat ik Mens wilde worden. Waarop meteen de reactie volgde: "Dat ben je toch al?".
Tja..... ik ben een mens en om mij heen lopen er allemaal mensen, maar erg blij word ik er niet altijd van. Als we allemaal al mensen zijn, waarom is het dan nog nodig christen, katholiek, moslim, jood of boeddhist,newage of weet ik wat te zijn, met daarbinnen de nodige subgroepen en afzonderingen?
Als we al mens zijn, dan is het toch klaar?
Blijkbaar niet!!!
Het gesprek ging nog even door. Zij vertelde me, volgelinge te zijn van Hara Krishna.
Ik begreep..... we komen niet verder tot elkaar.
Want ik zou zo graag willen, dat we, zonder een volgeling van of bij een beweging of kerk, groepering of sekte te horen, toch kunt communiceren. Gewoon als mens en toch geen uitgesproken humanist of christen enz. te zijn.
"Dat kan niet" hoor ik al zeggen.
Dat vraag ik me af. Is het dan van essentieel belang, ergens bij te horen?

Vanuit de humanistische psychologie weet ik, dat wij als mens, allemaal behept zijn met universele afwijzingsangst, of anders gezegd, universele acceptatiebehoefte.
Door welke onbewuste drijfveren laten we ons leiden bij het bepalen van onze keuzes?
Mijn verlangen naar God, kwamen uit vele motieven voort, deels bewust, deels onbewust. Ik ga er in een ander artikel uitgebreider op in.
Nu ik echter niet meer bij een kerk of gemeenschap hoor, maar me ook niet aangetrokken voel tot bijvoorbeeld het humanistisch verbond en zo kan ik nog meer voorbeelden geven, dan is het besef, van nergens bij te horen, groot.
Ik ben gesteld op mijn individualiteit, maar ik ben ook een sociaal wezen en wil dat ook zijn.

Friedrich Nietzsche schrijft in zijn. "Alzo sprak Zarathustra", dat mensen die hun geloof vaarwel hebben gezegd, vaak in de valkuil vallen van een ander gouden kalf dat aanbeden gaat worden.
Ik herken dit proces bij mijzelf. Na het afscheid van mijn geloof en de kerk, waar ik zeer diep in verankerd ben geweest, zocht ik bij tijd en wijle naar zekerheden, bij een bepaalde gedachtegang of groep. Achteraf begreep ik, dat het hoorde bij het losmakingsproces om uit te komen bij...... alleen staan, geen aansluiting vinden en ervaren, dat de meeste mensen niet door een proces zijn gegaan van gelovig naar ongelovig worden. Ofwel, mensen zeggen. "Ach dat geloof, of de kerk, het zegt me niets, nooit bij willen horen". Of anderen die zeggen: "Ik geloof toch, dat er iets is, ik ga nooit naar een kerk, maar er is meer tussen hemel en aarde".
Ook bij deze uitspraken kan ik me niet herkennen, te goedkoop, te gemakkelijk.
Dan zijn er mensen, die ooit naar een bepaalde kerk gingen, waar het hen geen goed meer deed en op zoek zijn gegaan naar een andere kerk. Voor mij is dit evenmin de weg die ik ben gegaan.

Afgelopen dagen met de kerst, viel ik op tv in een kerkdienst, waar uit volle borst het gloria in excelsis deo werd gezongen. Even was er het moment van herkenning: wat klonk dat altijd mooi en ik zong volop mee.
Echter het gevoel van, ik wil en kan dit niet meer, overheerst in mij met en in..... dankbaarheid.
Ik ben vrij en wil Mens worden. Als je God met hoofdletter schrijft, mag ik toch Mens ook met hoofdletter schrijven?
Ehhh..... ik ben toch al mens of Mens?
Ja, dat ben ik..... dat is waar en toch.....???!!!

Nee, het uitzicht dat ik heb, is een besef van alleen staan en weinig tot geen herkenning vinden bij anderen. Nog niet althans!
Want ik ben heel benieuwd naar reacties. Hoe denk jij hierover, wat zijn jouw ervaringen?

Leefse
Aaltje.

Robert Long..... Jezus redt, redt Jezus uit de goot!

Een hele scherpe, kritische tekst in het lied van Robert Long, Jezus redt!
Maar..... in de laatste zin schuilt veel waarheid, voor wie er gevoelig voor is.

Het is als met de aforismen van Nietzsche. Eerst schopt hij tegen vele heilige huisjes aan, om uiteindelijk dusdanig te eindigen, dat hij je op het andere been zet.

Ik voeg er verder niets aan toe, behalve:
Goede kerstdagen gewenst en
sterkte voor de mensen, die het helemaal niet zo gemakkelijk hebben deze dagen!

Robert Long - Jezus Redt

Couplet 1:
Toen 't christendom op aarde kwam en ieder mens het recht ontnam om zo te leven als hij dacht dat goed was.
En heel de aardkorst dik bevlekt met bloed was.
Werd het meteen de hoogste tijd dat heidenen na zware strijd door legers door de kerk geleid van hun cultuur werden bevrijd!

Couplet 2:
Dat hield men eeuwen lang in stand vol liefde werd de rechterhand van dieven, slaven, kinderen en vrouwen. Als zij één misstap deden afgehouwen!
Men zorgde voor een schuldcomplex wanneer je rondliep met iets geks of je te buiten ging aan seks je stond al snel bekend als heks!

Refrein:
Jezus redt! Jezus redt! Alle mensen opgelet! Jezus redt! Jezus redt! Enkel door 't gebed!

Couplet 3:
Soms wordt een land vol hongersnood bezocht door weer zo'n vrome kloot, die steeds dezelfde ouwe kool komt stoven.
En roept vanuit zijn draagstoel: 'Blijft geloven!'
Die zegenend naar mensen zwaait, voor ieder lijk zijn hoofd omdraait, elk argument van tafel maait en steeds opnieuw de mensen paait!

Couplet 4:
Al jaren gaan er stemmen op voor pil en voor geboortenstop, maar Rome weigert steeds om te beperken.
Dat zou de zedeloosheid maar versterken!
Elk recht wordt u nog steeds betwist en seks blijf steeds de anti-christ hij die door zijn orgaan slechts pist heeft steeds voor duizenden beslist!

Refrein:
Jezus redt! Jezus redt! Alle mensen opgelet! Jezus redt! Jezus redt! Enkel door 't gebed!

Couplet 5:
Maar kijk men is veranderd want rooms-katholiek en protestant begonnen toch hun grip al te verliezen. 
Men moest dus wel een and're koers gaan kiezen!
Men was geweldig in zijn sas want wat ontdekte men al ras toen men nog eens de bijbel las dat Jezus ook een hippie was!

Couplet 6:
De wereld kraakt aan alle kant en grote delen staan in brand, je zou dus zeggen: 'Helpt het onheil weren, gehuichel moesten wij de rug toekeren.
Maar niets daarvan vergeet het maar! 't Is Boeddha hier, Jehova daar, men draaft getuigend door elkaar en heeft de oplossing al klaar!

Refrein:
Jezus redt! Jezus redt! Alle mensen opgelet! Jezus redt! Jezus redt! Enkel door 't gebed!

Het is maar al te waar helaas: de paus, de kerstman, sinterklaas, zij zijn al eeuwen lang de baas en eeuwen lang al even dwaas!

Refrein:
Jezus redt! Jezus redt! Alle mensen uit de dood! Jezus! Redt Jezus! Redt Jezus uit de goot!

Hallo..... Is daar iemand???

Hoe bescherm je je tegen hen, die het ogenschijnlijk goed met je voor hebben?

Af en toe reageer ik op de site van Inge Bosscha: dogmavrij .
Zo ook deze week, waarin zij een interview had geplaatst met Marlene Winell, over RTS, ofwel, Religieus Trauma syndroom.
Dit artikel raakte me.
Mensen die zijn opgegroeid binnen een dogmatisch religieus gezin en er op latere leeftijd uitstappen, vertonen vaak dusdanige symptomen, die enigszins te vergelijken zijn met PTSS (Post Traumatisch Stress Syndroom).
Niet iedereen schaart zich achter de diagnose RTS. Commentaren als: opnieuw een stempel voor weer wat nieuws, wat bedacht is, is gauw genoeg gegeven.
Maar als ervaringsdeskundige weet ik, terwijl ik in een niet- christelijk gezin ben opgegroeid, dat dogmatisch geloof, je een enorme schade kan toebrengen. Vooral, als daar in mijn geval, misbruik heeft plaatsgevonden.
Het duurt jaren, om deze indoctrinaties, deze verslaving, te verwerken. Aan jezelf toegeven, dat je in iets geloofd hebt, wat wanen zijn, dat je jezelf hebt uitgeleverd, dat er van je eigen identiteit (bijna) niets meer over is.
Bij dat proces van ontslaving, had ik graag hulp gehad. In Nederland was die er destijds niet te vinden. Ik kwam bij een vrouw terecht in Duitsland, die kennis had over sekten en sekteverlaters (als dit woord tenminste bestaat). Maar uiteindelijk bleek zij een vertegenwoordigster te zijn van de katholieke kerk. Ik haakte af!
Een dominee van een bekende radio/tv omroep, heb ik een aantal jaar geleden benaderd en heb in een brief mijn ervaringen rond geloof verteld. Zijn reactie: "Uw brief is een krachtige oproep tot handelen. Ik ga er binnen mijn team over praten". Om daarna maanden niets te horen. Uiteindelijk sleepte dit twee jaar voort, zonder dat er werkelijk iets gebeurde. Zijn laatste reactie was, dat ik zelf, van binnen uit, in die kerk, er iets aan moest doen.
Terwijl ik dit hier nu plaats, stijgt opnieuw de verontwaardiging in me! Juist niet meer terug naar die kerk..... en iets veranderen in zo'n bolwerk? Zodra ik deze type kerk binnenstap, word ik met argwaan bekeken, zal mijn zonden moeten bekennen, want ik ben in de handen van de duivel gevallen!
Wederom een slechte ervaring met een vertegenwoordiger van een kerk. Iemand die speciaal was aangesteld voor pastorale zorg!
Hoe durft men?!!!

Op een gegeven moment werd door de overheid het telefonische meldpunt Sektesignaal in het leven geroepen.
Ook hier heb ik contact mee opgenomen om mee te delen, dat ik mijn ervaringen op schrift heb gesteld en ik verzocht hen, of iemand bereid kon zijn, mijn manuscript te willen lezen. Na een paar weken wachten, kreeg ik bericht, dat zij het te druk hadden en verwezen mij naar één van de door de overheid erkende hulpverleners rond sekten.
Met drie adressen heb ik contact opgenomen:

De eerste, een psycholoog en tevens vertegenwoordiger van de antroposofie, vroeg €100,00 voor het lezen van mijn verhaal. Na een paar keer slikken heb ik hem dit betaald en een gesprek gehad.
Conclusie: Ik kreeg uitsluitend kritiek, hoorde geen enkele be- of aanmoediging of waardering.
Integendeel, ik moest zelfs vragen om mijn manuscript weer mee te krijgen.
Ik ben met opgeheven hoofd vertrokken!

Toen nummer twee, mensen die een website hanteren en waarschuwen voor de manipulatie binnen groeperingen.
Ik heb hen geschreven, dat ik met een blog was begonnen en dat mijn boek bijna gereed was.
Na drie weken had ik nog niets gehoord, waarna ik opnieuw hen herinnerde aan mijn mail. Daarop kreeg ik een zwak excuus, het was op de achtergrond geraakt, maar mij werd bij deze succes gewenst.
Ik kon slechts reageren met: "Ik ben met stomheid geslagen!".

Nummer drie: Een vrouw die sekte - en loverboy slachtoffers begeleid, voor €80,00 per uur.
Ik heb haar geschreven, dat ik haar op de hoogte wil brengen van mijn boek en dat juist de combinatie van haar hulpverlening, in mijn verhaal aan de orde komt.
Na een paar weken kreeg ik een mail terug van haar "zaakwaarnemer"(praktijk-management): "Mevrouw had met belangstelling mijn email gelezen, maar helaas heeft zij het nu zo druk, dat zij geen tijd heeft aandacht mijn boek kan geven. Wel wenst zij U veel succes!".

Einde sektehulpverleners!

Zo, dit staat!!!

En nog steeds sta ik overeind!

Nog steeds ben ik niet verbitterd geraakt, of depressief of ergere varianten.

Ik ben er nog en ik leef!

Maar hoe is het mogelijk?!

Een ex-slachtoffer, die NIET gehoord MAG worden???!!!

Kan het zijn, omdat ik niet eerst hun hulpverleningstraject heb gevolgd en op eigen kracht, mijzelf heb kunnen bevrijden van de verslaving aan dogma's?

Arme mensen, die ten prooi zijn gevallen aan vals geloof en/of hun vertegenwoordigers.

Wat een "betrokken" hulp valt hen ten deel!

Hoe heb ik het geklaard? Want het ligt achter me.

In één van de volgende artikelen komt dat aan de orde.

Eerst moest dit van mijn hart!

Leefse

Aaltje!

P.S. Dit zijn de gevolgen van de weigering om de wet op de godsdienstvrijheid ter discussie te stellen!

Sinterklaas en God.....

Kort geleden kwam ik het liedbundeltje tegen, dat ik vroeger als kind mee had genomen naar de zondagsschool.

Ik keer ernaar, nam het in mijn handen en was meteen even terug in die tijd.

Zondagsschool: - Vroeg opstaan en nog snel het liedje uit mijn hoofd leren dat was opgegeven.                            

                            - In een lokaaltje zitten met andere kinderen en zingen.

                            - Een aardige juffrouw die spannende verhalen vertelde.

                            - Naar huis huppelen, want ik had weer wat geleerd en zat nog helemaal in de sfeer.                                   

Wat was die sfeer: bij gevaren in het leven was er altijd de goede God, de goede Vader. Als je naar Hem luisterde, goed je best deed, lief was, dan hield deze goede Vader van je!

Het was mijn voorstellingswereld, mijn beeld dat ik van God maakte, van de bijbel. Een kind van 6 jaar leeft in een wereld, waarin fantasie en werkelijkheid door elkaar kunnen lopen.

Sinterklaas bestaat, die kun je toch aanraken? En de pepernoten vliegen ineens door de opening van de deur en komen toch echt van Zwarte Piet uit Spanje.

Koning David en Jonas in de walvis en Daniël in de leeuwenkuil zijn net zo reëel als Sinterklaas. Want ik leefde mee in die verhalen, zag het voor me en gelukkig, altijd was er weer God. Streng, maar Hij zorgde wel voor je, mits je niet zo ongehoorzaam was als b.v. koning Saul, daar liep het slecht mee af: hij luisterde NIET naar God.

Nee, als kind begreep ik: God is er, ver, ver weg. Je zag Hem niet, maar Hij was er en zag mij WEL.

Mijn leven was niet zo onbezorgd. Een gezin dat niets met de kerk en geloof had, maar waar wij als kinderen wel een strenge opvoeding kregen.

We moesten gehoorzaam zijn, aan allerlei eisen voldoen en praten werd te weinig gedaan. Nee, dat voelde als kind niet als een veilige haven.

Wat was ik dan ook dankbaar dat deze God er was.

Goed, ik kwam erachter dat Sinterklaas niet echt bestond en net als de Pieten, aangekleedde mannen en vrouwen waren, die tijdelijk een rol speelden. Terwijl ik toch in deze Sinterklaas geloofd had, maakte mij dat niet aan het twijfelen rondom God. Dat grapje konden ze toch niet maken met dit onzichtbare wezen in de wolken?

De vriendelijke zondagsschool juf maakte plaats voor een ietwat afstandelijke dominee op de openbare lagere school, die eveneens verhalen uit de bijbel vertelde.

De verhalen waren nu minder spannend maar het ontzag voor God werd er niet minder om. Sterker, deze God speelde voortdurend een rol in je leven en kon er voor zorgen, dat je een goed mens werd of slecht bleef.

Ik geloofde in deze God, de Vader. 

Want zonder God leven, was een riskante zaak. Vooral als er ook nog bij verteld werd, hoe het in het hiernamaals er voor je uit kon zien. Brrrr..... de eeuwige hel.

Tja..... de hersentjes van een opgroeiend kind kunnen op volle toeren draaien en conclusies trekken, die irreëel leken, maar reëel waren, voor mij althans.

En ik denk dat veel meer mensen zich hierin kunnen herkennen. 

Maar wat gebeurt er met deze herinneringen. Hoe krijgen deze verhalen in het volwassen leven een plek? Blijft deze goddelijke sprookjeswereld een realiteit? Zodat fantasieën en kinderlijke belevingen, heel sluipend als dogma's worden verankerd in het denken? Dat er geen onderscheid wordt gemaakt tussen God's voorstellingen maken en je eigen verstand gebruiken? Zijn we er ons ten volle van bewust, hoe deze ingesleten denkpatronen ontstaan? Dringt het voldoende tot ons door, waar de basis van ons geloven op gestoeld is?
Of is het misschien zoals Adriaan van Dis al lang geleden opmerkte, dat er zo schrikbarend veel onvolwassenheid is onder de mensen. Want daar doet het wel aan denken, wanneer we om ons heen zien, dat voor tevelen geldt, dat wat een gezagdrager uitspreekt, voor waar wordt genomen.

Ik heb zelf een enorme "bekering" doorgemaakt, door mijn kinderlijke voorstelling van God, die ik als volwassene zijnde, een tijd lang, als dogma's had aangenomen en uiteindelijk na een lang proces en het kunnen loslaten, van christelijke indoctrinaties, die er ook in het "gewone" leven, in de maatschappij, volop aanwezig zijn, weer uit ben gekomen bij: mijzelf, als mens!

Leefse
Aaltje!